Metieeeee!

Metieeeee!

Halfwakker komt Gitte uit haar bed, ze is even verlegen maar dat duurt nooit lang,
dan komt de schelm in haar weer naar boven en gaat ze haar gang.

Dochterlief en haar Metie, mooi om samen te zien.
Ze lopen, ze zwieren, ze gibberen en spelen opnieuw en opnieuw.

Mama en papa zijn even niet van tel,
maar 1 kreet weerklinkt door het huis en da’s “Metieeee”,
een bijzonder schouwspel.

 

Hoe de supermarkt ons een peer stooft…

Hoe de supermarkt ons een peer stooft…

Mijn grootouders aan moeders kant waren fruitboeren. Stielmensen die een mooi fruitbedrijf uitbouwden, voortgezet door mijn nonkel en nu mijn neven. Ook een andere tante ging verder met de stiel en ook hier zitten de neven nog tussen de appels en peren. Een fantastische stiel van hard werken in weer en wind, op het ritme van de seizoenen. 

Een paar keer ging ik als vakantiejob helpen tijdens de pluk. Toen al amper een Belg in de groep. Nochtans een aanrader, een hele dag werken in de buitenlucht, sappig uitgeregend of bruinverbrand, lekker moe je bed in. Eindeloos respect voor iedereen in de boerenstiel. Want die appels en peren en bij uitbreiding alle groenten en fruit komen niet zomaar terecht in de supermarkt. Als consument lijken we dat voortraject wel wat te vergeten.

Supermarkten willen nu hun best doen om de consument op te voeden. Want die kromme groenten en dat scheve fruit, dat is even lekker als exemplaren die er wel ‘normaal’ uit zien. En op zich klinkt dat logisch, want ieder van ons weet best wel dat een kromme wortel niet anders zal proeven dan een rechte. Idem dito voor een hobbelig peer. En toch is het niet zo simpel als het lijkt. Zo las ik vandaag op de Facebookpagina van de neven.

De ‘abnormale’ peren worden normaal opgekocht door bijvoorbeeld de producenten van Luikse stroop. Maar nu zag Albert Heijn dus het licht. Ze kopen het fruit op aan lage prijs en leggen het in hun winkelrekken aan de gewone prijs onder de noemer ‘buitenbeentjes’. Slimme marketing met hoge winstmarges. Je sust het geweten van de consument want “hey dames en heren, jullie doen flauw, dit is even lekker. En wij halen die buitenbeentjes in huis, dus wees flink en koop dit fruit nu maar”. De producent daarentegen, die kan fluiten naar een eerlijke prijs. En de supermarkt? Die heeft ons allen een dikke peer gestoofd.

Here comes the sun…

Here comes the sun…

Midden januari, buiten vriest het dat het kraakt. Maar ik zie de zon tegen een helderblauwe lucht en mijn lijf is op weg naar de eerste lentekriebels. Ik verlang naar hyacinten en tulpen, de eerste bijtjes en de geur van vers gemaaid gras. De winterzon doet rare dingen met ne zomerzot.

En dan lees je dat de zangeres van de zomerplaat bij uitstek uit je kindertijd er niet meer is.  Loalwa Braz Vieira was de stem van de zomerhit van 1989: Lambada. Zowat de zomerhit der zomerhits of toch de eerste bewuste uit mijn leven en misschien daarom ook de meest memorabele. Uit een periode dat we af en toe een plaatje kregen in de platenwinkel. Om het vervolgens grijs te draaien op papa’s pick-up. Ik voorspel alvast een Lambada revival deze zomer.

Fibonacci

Fibonacci

Zo een dag dat je de deur uitstapt om 7u30 en weer binnen om 20u05.
Kind 2 al in dromenland, nog net op tijd voor een nachtzoen voor kind 1.
Maar ook weer wat bijgeleerd. Over getallen en Fibonacci.

De getallenrij van Fibonacci, elk getal de som van zijn voorgangers.
0 – 1 – 1 – 2 – 3 – 5 – 8 – 13 – 21 – …
Hoe kwam die man in de 13de eeuw daarbij? Door de voortplanting van konijnen lieve vrienden, ja je leest dat goed, konijnen. Om maar te zeggen dat de oorsprong van wiskunde soms verrassender is dan je denkt. Hang het boven uw bed als je een konijnenkwekerij begint. Ik ga alvast op zoek naar een adoptiekonijn en doop hem Fibonacci!

Amélie OST – Uit het CD-rek

Amélie OST – Uit het CD-rek

Op mijn CD-rek ook een paar soundtracks waaronder die van Amélie Poulain. Wat een heerlijke soundtrack, wat een prachtige film. Een rondreizende kabouter, de magie van de photobooth, een heerlijk geromantiseerd beeld van de Franse hoofdstad. Les temps sont durs pour les rêveurs… Toen ik jaren later op citytrip ging naar Parijs vond ik het wel wat minder magisch. Te weinig accordeon en te veel toeterende wagens. De mooie performance van Tatou blijft goed 15 jaar later wel nog altijd bekoren. En de muziek van Yann Tiersen aangevuld met een paar timeless classics neemt je onmiddellijk mee naar die wondere wereld. Kortom een hartverwarmende aanrader om nog een keer te beluisteren en bekijken op een van deze ijskoude winterdagen.

Tournée minerale

Tournée minerale

Er is afgelopen winter al heel wat te doen geweest om de Tournée minerale campagne van Stichting Tegen Kanker en de Druglijn. In de maand februari willen ze zoveel mogelijk mensen mobiliseren om het eens een maand zonder alcohol te doen.

Ik doe zowat 365 op 365 van tournée minerale. We hebben haast nooit alcohol in huis en ook buitenshuis drink ik raar of zelden alcohol. Heel occasioneel op een zomerse dag sip ik eens aan een caipirinha of mojito. Maar als je nooit een druppel drinkt ben je van 1 glas wel meteen in de wolken.

Als vrouw zeggen dat je niks drinkt lokt niet al te veel vragen uit.  Al is het voor sommigen blijkbaar hét signaal voor een mogelijke zwangerschap. Alsof je niet zomaar kan beslissen om niet te drinken. Ik krijg soms ook het gevoel dat mensen die wel graag drinken denken dat het leven zonder drank minder gezellig en vooral veel saaier is. Mij kost het geen moeite om te leven zonder, en ik amuseer me best dus bonne chance aan iedereen die volgende maand zonder een druppel alcohol door het leven gaat. Wie weet krijg je de smaak wel te pakken…