Another one bites the dust – de renovatie week 1

Another one bites the dust – de renovatie week 1

De eerste week renovatie zit erop.

Onze oude keuken? Gedemonteerd om nog iemand anders gelukkig mee te maken.
Een eerste muur is gesloopt en het eerste stuk poutrel steekt.
En in de vloer zitten al een paar gaten.
Kortom het gaat vooruit.

Koken doen we voortaan in onze garage. Een tweedehands elektrisch fornuis does the trick. Eten is dan op ons geïmproviseerde eetkamertje boven. Jan en ik vinden het wel gezellig zo kleinschalig wonen, maar voor de kinderen blijkt het voorlopig niet zo een succes. Afgelopen week gingen ze in ‘ongehoorzame monstertjes’ modus. De kleine ruimtes maken het quasi onmogelijk om vrolijk achter elkaar aan te crossen. Frustratie 1. Al het vrolijk kindervertel klinkt eens zo luid in de kamertjes wat ons doet sussen om stiller te zijn met allesbehalve het gewenste resultaat. Frustratie 2. En op een werf mag je niet zomaar rondlopen, een betonmolen is geen speelgoed en nee dat gat in de vloer is niet om in te springen. Frustratie 3, 4 en 5. Te veel regeltjes waar ze even volledig op vastlopen.

Dus sorry buren, na het geklop van 7u tot 16u dat jullie rustige pensioenoase verstoort, raast er hier vanaf 17u ook af en toe een orkaan kinderfrustratie door het huis. This too shall pass.

Het dak gaat eraf!

Het dak gaat eraf!

Weet je nog die nieuwjaarsbrief voor mijn lief over renoveren? Dat het verdorie al lang geleden is dat ik die schreef. Vanavond las ik hem nog eens opnieuw met een frisse kop. Want mei werd juni en juni werd augustus maar met knap wat vertraging start nu morgen eindelijk dé verbouwing.

We kregen zo wel extra tijd om op te ruimen en keuzes te maken. Te twijfelen, wikken en wegen om toch terug te belanden bij dat eerste gedacht. Maar morgen dus voor echt. Stofwanden, geklop, gebreek en op beperkte oppervlakte leven. Renoveren wordt hier een beetje kamperen en hopelijk niet te veel lijken uit de kast misère.

Ik zou liegen moest ik zeggen dat mijn state of mind calm blue ocean is. Time will tell welke impact dit tijdelijk zal hebben op ons gezin. Laat al jullie “hoe overleef je een renovatie”tips gerust komen!

 

I have this thing with Cars — avant-première Cars 3

I have this thing with Cars — avant-première Cars 3

Ik heb iets met auto’s. Of beter gezegd: ik heb eigenlijk niks met auto’s.
Toen ik zo ongeveer klaar was aan de universiteit vonden mijn ouders het superbelangrijk dat ik ging voor dat stukje roze papier. Dat haalde ik, maar nadien heb ik de smaak van het autorijden nooit te pakken gekregen. Meer nog, instant okselvijvers als ik nog maar denk aan autorijden. Maar dat is misschien eerder voer voor een andere blogpost.

Afgelopen weekend mochten we afzakken naar Kinepolis Brussel voor de avant-première van Cars 3. Cars is niet weg te slaan bij in onze huiskamer. Het is een van de favoriete animatiefilms van Mats en dat uit zich in behoorlijk wat Cars autootjes, Duplo en Lego gewijd aan Lightning McQueen en zijn gevolg. Zoonlief voor zijn eerste keer cinema mogen trakteren op zo een event was heerlijk!

Elf jaar geleden kwam de eerste film uit. Toen ideaal kijkvoer voor onze neefjes C & T. Die laatste sliep jarenlang in een Racing Red slaapkamer, of nog steeds misschien?! Vijf jaar later was er Cars 2 en nog eens 6 jaar later is er nu dus een nieuw verhaal met onze favo rode racer in de hoofdrol. Al 11 jaar lang weet Disney jongens en meisjes te boeien met levende auto’s.
Maar is McQueen na 11 jaar toch niet een beetje uitgezongen moeten ze bij Disney ook gedacht hebben. Oldschool racer Lightning McQueen moet het opnemen tegen een nieuwe generatie racers. Harder, better, faster, stronger… Met de hulp van trainer Ramirez Cruz probeert hij zich toch in de race te houden. Of dat lukt dat kan je op 26 juli ontdekken in de cinema…

Wij hebben er alleszins van genoten. Meestal verkies ik de Engelstalige versie, maar in Cars 3 zit je Vlaams ook helemaal goed. Een pluim op de hoed van Jan Schepens, Willem Boeva maar vooral de aanstekelijke Ella Leyers die Cruz Ramirez echt laat sprankelen. En thumbs up for Disney, met eindelijk een sterke hoofdrol voor een vrouwelijk personage maken ze van Cars 3 een must see voor jong en oud, m en v.

Knutselen met kleuters: de cactus

Knutselen met kleuters: de cactus

Een zonovergoten Diest genoot afgelopen weekend van Supermercado.
Hallo zomervakantiegevoel!


Zoonlief spotte als decoratie potten vol cacti en een zondagse knutselactiviteit zag het licht.

Materiaal:

  • karton
  • cocktailprikkers
  • lege cache-pot in of blikken pot
  • waterverf

Werkwijze:

Teken je vormen voor een cactus uit karton en knip ze uit.
Laat je kind de vormen schilderen in allerlei groentinten. Laat de vormen drogen en keer om.
Hou je niet zo van schilderen? Dan kan je het karton ook beplakken met gekleurd papier.
Zorg voor een extra kleuraccent met een klein kartonnetje in een felle kleur, als bloem.
Prik de onderdelen in elkaar met cocktailprikkers.
Doorprik je grote cactus met een paar cocktailprikkers voor een echt cactuseffect.

Kleuterherinneringen – het fotoboekje

Kleuterherinneringen – het fotoboekje

Met het einde van het schooljaar in zicht probeer ik altijd een selectie van leuke foto’s te maken uit de foto-albums van de klas van de kinderen. Vriendjes, activiteiten, de verjaardag. Herinneringen voor later aan een tijd waar zo goed als niks van blijft hangen.

Terwijl ik de foto’s van afgelopen jaar aan het downloaden was besefte ik plots dat ik nog geen boekje liet maken van Mats zijn eerste kleuter. Zo gezegd, zo gedaan. Op de site van Smartphoto vind je fotoboeken in verschillende formaten. Ik ging voor de Collection 52.

Ik kies steevast voor vierkante fotoboekjes. Dat ligt goed in de hand bij de kleintjes, want het zijn vooral zij die er kunnen van genieten om tussendoor in de foto’s te duiken, te ontdekken hoe hard zijzelf en hun vriendjes gegroeid zijn. “Kijk hoe gek ik lijk, zo klein. En Leon en Lene!” En met het einde van het schooljaar alweer in zicht wordt de collectie snel aangevuld.

Hebben jullie leuke manieren om herinneringen te bewaren aan de kleutertijd van jullie kleintjes?

 

Deze post kwam tot stand dankzij een samenwerking met Smartphoto.be 

Bird is the word – Nieuwe inkt

Bird is the word – Nieuwe inkt

Dat het al een tijdje kriebelde om nog een tattoo te laten zetten, maar hoe, wat, waar.
Wie me een beetje kent weet dat ik er ooit mijn thesis over schreef. Toen waren tribals in en namen out. Dat lijkt me nu wel weer anders.

Sinds kort heb ik een nieuwe metgezel in inkt. Een kleine kardinaalvogel, naar een flash van Bert Grimm . Lekker oldschool en knap gezet door Gill Guerra.

De 2 meest gehoorde vragen achteraf:

  • Doet dat pijn?

Euhm ja, een tattoo laten zetten doet natuurlijk wel een beetje pijn. Deze vrolijke jongen staat aan de binnenzijde van mijn bovenarm dus dat is ook wel een gevoelige plek. Vergelijk het met een injectie krijgen, maar dan een reeks van injecties op een beperkte oppervlakte. Ik vond het nog goed meevallen. Vooral de outlines voel je het felst. Het inkleuren is al meteen een stuk relaxer.

  • Betekent het iets?

Er hangt geen levensverhaal vast aan deze tattoo. “One day I’ll fly away” somt het gevoel wat op. De vogel die in de natuur ongestoord zijn ding kan doen.  Ik vind deze flash vooral mooi omdat hij eenvoudig is, vrolijk en vrouwelijk, een uitgepuurd design in zwart en grijs to last a lifetime.

Bodemanalyse: het resultaat

Bodemanalyse: het resultaat

Het resultaat van de bodemanalyse van onze tuin is al een tijdje binnen, maar ik moet eerlijk zijn. Ik vind de uitleg op de brief tamelijk complex dus ik wist nog niet goed wat ik er mee aanmoest.

Een ding is zeker, de ph van de bodem is hoog. Dus kalk is de komende drie jaar uit den boze voor de borders. Daarnaast krijg je een hele lijst van kalkvrezende planten. Maar hoe het dan zit met de kalklovers dat werd me iet meteen duidelijk uit de brief. Google to the rescue!

Lavendel, en van mijn persoonlijke favorieten voor de tuin is alvast kalkminnend. Pfioew, want lavendel is niet alleen mooi, het is ook een relatief onderhoudsarme plant én erg geliefd bij de bijen. Idem dito voor de vlinderstruik trouwens.

Maagdenpalm en gipskruid blijken ook kalklovers te zijn, beiden staan momenteel nog niet in onze border, maar belanden nu wel op mijn wishlist staat voor ons volgende bezoek aan het tuincentrum.

Samengevat een bodemanalyse is op zich wel interessant, maar de tekst en uitleg die je ontvangt zijn nogal complex voor de simpele tuinier voor wie de info best zo hapklaar mogelijk is om met goeie moed aan de slag te gaan. To be continued!